نام تو را آورده ام دارم عبادت می کنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت می کنم
دستت به دست دیگری از این گذشته کار من
اما نمی دانم چرا دارم حسادت می کنم
گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم
شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت می کنم
رفتم کنار پنجره دیدم تورا با ...بگذریم
چیزی ندیدم!اینچنین دارم رعایت می کنم
من عاشق چشم تو ام تو مبتلای دیگری
دارم به تقدیر خودم چندیست عادت می کنم
تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم
با التماس اما تو را به خانه دعوت می کنم
گفتی محبت کن برو، باشد خداحافظ ولی
رفتم که تو باور کنی دارم محبت می کنم

آفتاب رنگ پریدهء صبحگاهی
وقت مجازات فرا رسیده
چشمانم را هم نمیبندند
گنجشکی روی دیوار خیره نگاهم میکند

همیشه نخواهیم باران باشیم

برای باریدن

گاهی باید مثل زمین بود

با آغوشی باز برای باران

...

نخواهیم همه دنیا برای ما باشد

 بهتر است

گاهی همه ما برای دنیا باشد

گاهی باید فقط خواهش بود

...

یک خواهش مجسم

دنيا چه کوچک شده !
و تو چه بزرگ
و جاده ها چه طولانی
شايد هنوز مسافری در مه مانده باشد
تا باران٬
تنهاييش را خيس کند.

*************

بيا حالا

بيا بگذر كمي از خود

بيا ديگر كمي هم مهرباني كن 

قالَ رَبِّ اجعَل لِّي ايَهَ قالَ ايَتُکَ اَلّا تُکَلِّمَ النّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيّا

گفت : خدايم ! مرا نشانه اي ده ؛ گفت : آنت نشانه ، که با کس سخن نتواني گفتن سه شب و سه روز ( مريم – 10 )

هيمه سکوتي اندر

به تلخکامه گي ام

چون تنديسي يخين

ذره ذره فروشدنم را مي نگرم

به اشکواره اي به تبلور نشستي

وبه آفتابگونه اي

شانه شکستن برهنه کردي

اي هيبت پيغامبري!

به پاره پاره هاي کتابت دل خوش مکن !

بر بلنداي افق مي ايستم

و دستانم را چونان صليبي

که بوي مرگش آکنده ام

بر خويش مي گسترم

اي فرو پيچيده !

تو را دگر بار افسانه اي بايد

تا کام خوابت به زهدان پرورد

ديگر افسانه اي بايدت ...

دلكي دارم زيبا

كه به هر فاصله اي از تو بهانه

                                        ميگيرد

مي نشيند لب ايوان غروب

گل شب را به نوازش ميگيرد

كه مبادا از سر تنهايي پژمرده

                                      شود

سبدي مي خواهد

                       پرشده از ديده اي تو

كه از آن عطر به هم پيوستن

                                 برخيزد

به صداي مي خواهد برسد

كه گلويش ني چوبين شكايت

                                     باشد

دل من

دل من از هر كاهي كوهي ميسازد

بوته را گاهي، باغچه اي مي بيند

                                          سرشار از زيبايي

گل مهتابي را پنجره اي مي بيند

                                         خاموش

آه اگر دستم را، حلقه

                          در گردن محبوب خدا ميكردم

يا كه دستم را با دستش در يك

                                    چشمه مي شستم

بروم

بروم

فصل پائيز دلم را به تماشا

                                مي خواند

                                                (فرهاد شيباني)

نگاهت:

كوتاه ترين زمان است،

                 - براي اميدواري -

و

وسيع ترين سايبان است،

                - براي فراغت ! -

                                   (...)

همه ميگن که شيشه احساس نداره اما وقتي روي شيشه بخار گرفته نوشتم دوستت دارم

خيلي آرام اشک ريخت و گريه کرد!